2011 - Arno Kramer - tekstdelen uit de publicatie: Stad en Teken

De stilte in het beeld

Onze blik dwaalt onbestemd over het landschap, over de stad of over de bedrieglijk zachte wolken als we uit een vliegtuigraam kijken. Onze blik wil zich fixeren. Een blik ‘werpen’ is ook speuren naar houvast. Visuele ankers vinden die ons betekenisvol lijken. Soms moeten die opgeslagen beelden er weer uit en dan kan een tekening ontstaan. Een werk dat overigens niet per se als doel heeft het bestaande te benaderen in de zin van mimesis. Hoewel de werkelijkheid een startpunt kan zijn, laat de kunstenaar zich toch vaak sturen door onvoorziene krachten hij neemt dan soms waar in het eigen werkproces, dat de tekening een kant op gaat die hij niet had verwacht, maar die hij wel (h)erkent in de zin van ontwikkeling en oorspronkelijkheid. (...............) De keuze van de tekeningen in dit boek is consequent. De mens komt niet meer voor. Een enkele maal figureert een boom, of een schaduw, soms lopen huizen op surreële manier door elkaar heen en krijg je niet direct grip op hoe een en ander in elkaar zit. De perspectieven kunnen dan ook verschillen. De lijnen zijn dikker of dunner getekend alsof er op die manier meer of minder betekenis wordt gegeven aan het getekende en er toch een zekere hiërarchie ontstaat. De concentratie van vormen geeft het beeld een abstract gehalte, wat voor Francis Konings een belangrijk aspect is. Terwijl Amsterdamse gevels duidelijk aan de werkelijkheid refereren, is het fraai om te zien hoe een werk als 'Nyons' wel zeer in die abstracte richting gaat. Prachtig is het idee van schaduwen die over of langs de huizen lijken te bewegen en waarbij je niet kunt traceren waar ze precies vandaan komen. Ook zijn er enkele tekeningen waarin ze een gedeelte zwaarder aanzet en in die werken wordt de visuele spanning opgevoerd en speur je naar hoe het nu precies in elkaar zit. Die dualiteit maakt de tekening rijk. De serie werken die over gebombardeerde steden gaat, is indringend en raadselachtig tegelijk. Het zijn prachtige bladen die over tragische gebeurtenissen gaan, maar dat ligt er in die precieze uitwerking met potlood nooit dik bovenop. Francis Konings sublimeert idee en uitvoering tot het werk haar handschrift heeft. Zij ziet de vernietigde stad, in haar eigen woorden, veel meer als resultaat. Dat beeld fascineert haar. Het is een fase van de ultieme stilte, als het stof is gaan liggen. Daar is het dat de stilte heerst. (............)